Strona:Biblia Gdańska wyd.1840.pdf/671

Ta strona została przepisana.


się obłądzili od ustaw twoich; albowiem iest kłamliwa[1] zdrada ich.
119. Odrzucasz iako zużelicę wszystkie[2] niezbożniki ziemi; dla tego miłuię świadectwa twoie.
120. Drzy od strachu przed tobą ciało moie; bo się sądów twoich lękam.
121. Czynię sądy i sprawiedliwość: nie podawayże mię tym, którzy mi gwałt czynią.
122. Zstąp sam sługę twego ku dobremu, aby mię hardzi nie potłoczyli.
123. Oczy moie ustały, czekaiąc na zbawienie twoie, i na wyrok sprawiedliwości twoiéy.
124. Obchodź się z sługą twoim według miłosierdzia twego, a ustaw twoich naucz mię.
125. Sługamci[3] ia twóy; dayże mi zrozumienie, abym umiał świadectwa twoie.
126. Czasci iuż, abyś czynił Panie! albowiem wzruszono zakon twóy.
127. Dla tego umiłowałem rozkazania twoie nad[4] złoto, a nad złoto naywyborniejsze.
128. Przeto że wszystkie przykazania twoie, wszystkie prawdziwe bydź uznawam, wszelkie ścieszki obłędliwe mam w nienawiści.
129. Dziwne są świadectwa twoie; przetoż ich strzeże dusza moia.
130. Początek[5] słów twoich oświeca, i dawa rozum[6] prostakom.
131. Usta moie otwieram i dyszę; albowiemem przykazań twoich pragnął.
132. Weyrzyże na mię, a zmiłuy się nademną weaług prawa tych, którzy miłuią imię twoie.
133. Drogi moie utwierdź w słowie twoiém, a niech nademną nie panuie żadna nieprawość.
134. Wybaw mię od uciśnienia ludzkiego, abym strzegł rozkazań twoich.
135. Rozświeć[7] nad sługą twoim oblicze twoie, a naucz mię ustaw twoich.
136. Strumienie wód płyną z oczu moich dla tych, którzy nie strzegli zakonu twego.
137. Sprawiedliwyś ty, Panie! i prawdziwy w sądach twoich.
138. Przykazałeś sprawiedliwe[8] świadectwa twoie, i wielce prawdziwe.
139. Zniszczyła mię gorliwość[9] moia, iż zapominaią na słowo twoie nieprzyiaciele moi.
140. Doskonałe są doświadczone słowa[10] twoie; dla tego się sługa twóy w nich rozkochał.
141. Iam maluczki i wzgardzony; wszakże przykazań twoich nie zapominam.
142. Sprawiedliwość twoia sprawiedliwość wieczna, a zakon twóy prawda.
143. Ucisk i utrapienie przyszło na mię; przykazania twoie są kochaniem moiém.
144. Sprawiedliwość świadectw twoich trwa na wieki; day mi rozum, a żyć będę.
145. Wołam ze wszystkiego serca, wysłuchayże mię, Panie! a będę strzegł ustaw twoich.
146. Wołam do ciebie, zachowayże mię, a będę pilen świadectw twoich.
147. Uprzedzam cię na świtaniu i wołam, na słowo twoie oczekiwaiąc.
148. Uprzedzaią straż noczą oczy moie, przeto, abym rozmyślał o wyrokach twoich.
149. Panie! głos móy usłysz według miłosierdzia twego; według sądu twego obżyw mię.
150. Przybliżaią się, którzy naśladuią złości, ci, którzy się od zakonu twego oddalili.
151. Bliskoś ty iest, Panie! a wszystkie przykazania[11] twoie są prawdą.
152. Dawno to wiem o świadectwach twoich, żeś ie na wieki ugruntował.
153. Obacz utrapienie moie, a wyrwi mię; bom na zakon twóy nie zapomniał.
154. Stań przy sprawie moiéy, a obroń mię; dla słowa twego obżyw mię.

155. Dalekoć iest od niezbożników[12] zbawienie; bo się nie badaią o ustawach twoich.

  1. Rzym. 8, 6. 7.
  2. Ps. 37, 9.
  3. Ps. 116, 16.
  4. Ps. 19, 11.
  5. Ps. 19, 9.
  6. Matt. 11, 25.
  7. Ps. 67, 1.
  8. 5 Moy. 4, 5. 6.
  9. Ps. 69, 10.
  10. 2 Sam. 22, 31. Ps. 12, 7. Ps. 18, 31. Przyp. 30, 5.
  11. Ian. 17, 17.
  12. Ps. 109, 17.