Słownik etymologiczny języka polskiego/chęchy

chęchy, ludowe, ‘nieużytki’, ‘kryjówki’, ‘zielsko’; bez nosówki: chachmęci (urobione jak charpęci, p. charpy, i podobne), chaszcze; powtarza się z u w chuchro, ‘zbutwiałki’, chuchra, ‘wnętrzności rybie’, chuchrak, ‘mizerak, chudeusz’; por. nazwę miejscową czeską Chuchly; w dalszym związku tu i fąfel (p.) ? [1]

<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Wydawca Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd. 1927
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

chęchy, ‘zarośla’, od szelestu, por. chachmęci; więc pień chach-, chąch-; ale cerk. chuchnati (z ą), słowień. chochnjati, używa się tylko o ‘głosie, mruczeniu przez nos’.




  1. Przypis własny Wikiźródeł Fragment ten pochodzi z Dodatku dołączonego do Słownika.