Z niebieskich widzeń Fra Angelica

>>> Dane tekstu >>>
Autor Zygmunt Różycki
Tytuł Z niebieskich widzeń Fra Angelica
Pochodzenie Świat R. I Nr. 8, 17 luty 1906
Redaktor Stefan Krzywoszewski
Wydawca Tow. Akc. S. Orgelbranda Synów
Data wyd. 1906
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło skany na Commons
Inne Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI 
Indeks stron
Z niebieskich widzeń Fra Angelica.


I.

Najświętsza Panna, wsparłszy nieskalane stopy
Na obłokach przelśnionych kolorami tęczy,
Stoi milcząca — przed Nią chór aniołków klęczy
I białą Jej sukienkę tka w gwiaździste snopy.

Pod nogi Jej kobierzec ściele woniejący
Z srebrzystych kwiatów lilij i białych stokroci,
Przecudny rajski ogród mieni się i złoci,
Jaśnieje w obramieniu mgły promieniejącej.

Białe aniołki klęczą na złotem posłaniu
I z cudnych blasków słońca plotą Jej koronę,
A Ona swoje lice jasne, zróżowione,

Gdyby zorza wschodząca o rannem świtaniu,
Co chwila ku swym służkom białoskrzydłym zwraca
I pogodnym uśmiechem piórka im wyzłaca.


II.

W pośród oliwnych gajów i zieleni młodej,
Na którą blask poranku kładzie jasne szarfy,
Grają przeciągle złote, migotliwe harfy,
Muskane dłońmi dziewic przecudnej urody.

Melodya harf i luteń, skrzypiec rzewne tony,
Śpiew małych cherubinów, ptasząt świegotanie
Łączą się w jeden akord — po niebieskim łanie
Przez kobierzec, białością lilij ukwiecony.

Idą postacie świętych, sunie orszak cichy
Męczennych, jasnych niewiast, obleczonych w szaty,
Podobne do różowej jutrznianej poświaty.

Idą cicho, powiewnie przez rajskie przestrzenie
I swych białych litanij gwiaździste przepychy
Wplatają w czarujące archaniołów pienie.


III.

Równia jasnej zieleni, wstęgą rzek przecięta,
Dziergana niezabudek i złocieni krasą, —
Tu cicho się na łąkach rozwonionych pasą
Stada wełnistych owiec i białe jagnięta.

Błądzą cicho po jasnej, rozkwieconej łące
Białe stada, duszyczek nieskalanych cienie,
A niebo im złociste umaja odzienie

I sypie im pod stopy blaski swoje drżące.

Błądzą śnieżne duszyczki, białorune stada
Wpośród pachnących kwiatów i wśród ziół powodzi,
A za niemi Pan Jezus dobrotliwy chodzi,

Upowity leciuchno w złoty nimb słoneczny
I dziwne im powieści jakieś opowiada,
O tem wyśnionem szczęściu i miłości wiecznej.

Zygmunt Różycki.


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Zygmunt Różycki.