Otwórz menu główne
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

kucza, kuczka, 'buda kramna', 'jatka', także 'namiot, szałas', zapisane już w 14. wieku w poznańskiej rocie sądowej, więc nie z rus. kucza, cerk. kąszta, serb. kuća, 'dom', wzięte; kąszta byłaby u nas *kąca, albo kuca, przenigdy kucza; kuczek, 'kupa zboża', 'gromada ludzi', kuczeć, 'siedzieć w kuczki, skulony', kucznąć, przykucznąć (powszechniej w postaci »mazurskiej«: kucnąć, przykucnąć); kuczyć, kuczy mi się, 'ckliwo, przykro mi'; tu i żydowskie »święto kuczek«, 'szałasów'. Wszystko należy do prasłowa kucza, 'kupa' (od kuk, 'skrzywiony', rus. kuka, 'pięść', czes. kucze, 'stóg', lit. kaukas, 'narośl', kaukara, 'pagórek', niem. hoch, 'wysoki', gockie hauhs)