Słownik etymologiczny języka polskiego/majster

<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Wydawca Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd. 1927
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

majster, majstrowa, zmajstrować, »majstersztuk cechowy«; mistrz, mistr(z)yni, mistrzowski, misterny, z urobieniami; metr (już u Paska pod r. 1660), metresa (również z 17. wieku); magister, magistrowa, magistrat z urobieniami, — wszystko z łac. magister, ‘wyższy, przełożony’, jak minister ‘niższy, sługa’, albo wprost, jak ostatnie, albo przez franc. (maître, maîtresse), albo przez czes. (mistr), albo przez niem. Meister (Mester, rus. master). Złożenia dawniejsze na -mistrz: kuchmistrz, ochmistrz, cechmistrz, wachmistrz, burmistrz, zegarmistrz, sztukmistrz; nowsze na -majster.