Słownik etymologiczny języka polskiego/orędzie

orędzie; nie dodano odsyłacza do dorędzie, p.; pierwotne na dorędzi (jak: na morzy, na poli, itp.), w Sejmie Czartowskim 1622 r. [1]

<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Wydawca Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd. 1927
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

orędzie, ‘oznajmienie, wieść, poselstwo’, orędować, ‘wyprawiać orędzie’, orędownik, ‘pośrednik’; prasłowiańska pożyczka z niem., dawne arunti, aranti, ‘poselstwo’, arant, ‘mandat’, starosaskie arundjan, ‘wyprawiać’; u innych Słowian, u Rusi, Serbów i t. d., orudje, ‘instrument’, dawniej ‘rzecz, sprawa’, czes. orudi, ‘broń’, ale orodowati, ‘wstawiać się’.





  1. Przypis własny Wikiźródeł Fragment ten pochodzi z Dodatku dołączonego do Słownika.