Strona:La Rochefoucauld-Maksymy i rozważania moralne.djvu/36

Ta strona została uwierzytelniona.
Nasze cnoty są najczęściej jedynie przebranemi przywarami[1]
1.[2]

To, co uważamy za cnoty, jest często tylko zbiorem różnych postępków i interesów, które los albo nasza zręczność umiały złożyć; i nie zawsze dzielność i czystość są przyczyną, że dany mężczyzna jest dzielny, a kobieta czysta.

2.

Miłość własna jest największym z pochlebców.

3.

Mimo wszelkich odkryć dokonanych w krainie miłości własnej, zostaje w niej jeszcze wiele ziem nieznanych.

4.[3]

Miłość własna jest zręczniejszą niż najzręczniejszy z ludzi.

5.[4]

Trwanie naszych uczuć nie bardziej zależy od nas niż trwanie naszego życia.

  1. Maksyma ta, streszczająca niejako całą książkę, datuje dopiero od 4-go wydania (1675).
  2. Porówn. Maks. 169, 204, 205, 213, 215, 220, 333, 380 i 631.
  3. Vauvenargues odpowiada na tę maksymę: „Najzręczniejsza miłość własna popełnia wiele błędów przeciw swoim interesom“. Trzeba tu zaznaczyć, te termin amour-propre (miłość własna) posiada u autora odcień inny niż to słowo ma dzisiaj, i raczej znaczy amour de soi (samolubstwo, egoizm).
  4. Porówn. Maks. 122, 297, 564 i 638.