Strona:La Rochefoucauld-Maksymy i rozważania moralne.djvu/80

Ta strona została uwierzytelniona.
347.

Uważamy za rozsądnych jedynie tych, którzy są naszego zdania.

348.

Kto kocha, wątpi często o tem w co wierzy najmocniej.

349.

Największy cud uczucia, to wyleczyć z zalotności.

350.

Co nas tak oburza na tych, którzy nas chcą wywieść w pole, to to, że uważają się za sprytniejszych od nas.

351.

Bardzo jest trudno dwojgu zerwać z sobą, kiedy się już nie kochają.

352.

Nudzimy się prawie zawsze z ludźmi, z którymi nie wolno się nudzić.

353.[1]

Godny człowiek może się kochać jak warjat, ale nie jak głupiec.

354.

Są pewne wady, które dobrze użyte, błyszczą więcej niż sama cnota.

355.[2]

Tracąc pewne osoby, odczuwamy więcej żalu niż zmartwienia; po innych znowuż więcej zmartwienia niż żalu.

356.

Szczerze chwalimy zazwyczaj tylko tych, którzy nas podziwiają.

357.

Małe umysły nadto urażają się małemi rzeczami; wielkie umysły widzą je, ale przechodzą ponad niemi.

  1. un honnête homme.
  2. Vauvenargues: „Nie zawsze się żałuje straty osoby, którą się kocha“.