Strona:M. Arcta Słownik Staropolski.djvu/0136

Ta strona została uwierzytelniona.

Kalander, dzierlatka (ptak).

Kalaputryna, awantura.

Kalata, łoże w stajni dla czeladzi.

Kaleciaty, mający kaletę, dbający o kaletę czyli kiesę.

Kaleczny, kaleki, ułomny, wątły.

Kaleczyć się, w znacz. męczyć się.

Kaledonja, Szkocja.

Kalefaktor, kalafaktor, stróż albo woźny szkolny; przen. donosiciel, lizus.

Kalemkiar, zasłona twarzy u kobiet muzułmańskich.

Kalenda, kalanda, dzień pierwszy miesiąca.

Kalenica, słomiane snopki maczane w glinie, stanowiące poszycie strzechy.

Kaletki, klapki przy gorsecie.

Kalikanta, kalikancista, kalkancista, ten, co depcze pedały miechowe u organów.

Kalikarnia, mieszkanie dla kalkancistów i dziadów kościelnych.

Kalisty, błotnisty, pełen kału.

Kaliszan, kalteszal, mieszanina z piwa, wina, soku cytrynowego i chleba kruszonego, osłodzona.

Kalitus, czapka, kapelusz.

Kaliwo, ziarnko, źdźbło, odrobina.

Kaliżdy, kalżdy, każdy.

Kałabałyk, zła sprawa, opały.

Kałamajka, wełniana materja pasiasta.

Kałamaszka, kałamajka, wózek wybity korą lipową; lekki wózek jednokonny.

Kałantyr (z ros.), kaftan bez rękawów.

Kałarasz, żołnierz turecki; posłaniec konny.

Kałausz, kałauz (z tur.), 1) przewodnik; 2) więzienie.

Kałauzować, 1) przewodniczyć, być przewodnikiem; 2) więzić.

Kałdun, brzuch; wnętrzności; brzuchacz, żarłok, obżartuch.

Kałdunić się, chmurzyć się.