Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 3.djvu/208

Ta strona została przepisana.

co waży, odważa; głos w muzyce, nie należący do żadnego z czterech głosów zasadniczych.

Wagary, Wagusy, łć., w gwarze żakowskiej włóczenie ś., wycieczki samowolne uczniów w godzinach lekcji szkolnych.

Wagmajster, nm., dozorca wagi, ważący towar na kolei a. na wadze rządowej.

Wagnerjanizm, Wagneryzm, łć., uwielbianie utworów dramatycznych i muzycznych Ryszarda Wagnera, twórcy tak zw. muzyki przyszłości; naśladownictwo tegoż.

Wagociąg, linja prostopadła do poziomu, pion.

Wagomiar, średnica kuli a. otworu działa, z której wnosi ś. ile waży kula a. jakiej wagi rzuca działo pociski; kaliber kuli a. działa.

Wagomierzyć, dochodzić wagi kali przez wymierzenie jej średnicy.

Wagon, ang., wóz kolejowy, tramwajowy itp. (fig.).

Wagonet, ang., mały wagon; wagonik, używany do przewożenia różnych materjałów kolejowych.

Wagorówny, Wagostrychowny, poziomy a. pionowy, ułożony wedle wagi.

Wagoruch, waga, ciężar, poruszający koła w zegarze ściennym; kółko, zastępujące wahadło w zegarku kieszonkowym.

Wagostrychownica, śródwaga.

Wagować, łć., tułać ś., wałęsać ś.; odbywać przechadzki w czasie godzin szkolnych; odważać ś. na co; być chwiejnym, namyślać ś.; robić brózdy na roli.

Wagowe, Ważne (-go), opłata za wagę, za przeważenie, oznaczenie ciężaru.

Wagowy, dotyczący wagi, należący do wagi jako przyrządu.

Wagus, łć., włóczęga, tułacz; w lm., w-y Wagary.

Wagusować, łć., chodzić na wagary.

Wahać, dok. Wahnąć; wprawiać w ruch wahadłowy, t. j. ruch miarowy to w tę, to w ową stronę około jednego punktu; chwiać, kołysać; w. ś., chwiać ś., kołysać ś.; przen., być w niepewności, co wybrać, nie wiedzieć, na co ś. zdecydować, co przedsięwziąć, czego ś. trzymać, na którą przechylić ś. stronę; dygotać, drgać.

Wahadlik, roślina z rzędu strąkowych, rodziny motylkowatych (fig.).

Wahadło, przyrząd, złożony z cienkiego giętkiego pręta, obciążonego w dolnym końcu masą metalową postaci soczewki, i zawieszonego w górnym końcu w ten sposób, że może ś. wahać w jedną i drugą stronę: w., reguluje ruch zegara (fig.).

Wahadłowy, dotyczący wahadła; w. ruch = odbywający ś. na sposób wahadła to w tę, to w ową stronę równomiernie.

Wahanie, rzecz., od Wahać, wątpliwość, niepewność, chwiejność, brak zdecydowania; drganie, dygotanie, oscyllacja.

Wahatyp. Wahotliwy.

Wahnąćp. nied. Wahać.

Wahnięcie, Wahnienie, jedno poruszenie wahadła od jednego krańcowego punktu do drugiego.

Wahotliwy, chwiejący ś., wahający ś., kołyszący ś.; niepewny, niezdecydowany.

Wahować się, wahać ś.