Strona:Maria Sułkowska - Tristan II.djvu/37

Ta strona została uwierzytelniona.

Fale powietrza i grają i słyszą;
Ton brzmi osobno; harmonijne dźwięki
Tuż przy nim dzwonią jakby srebrną ciszą.

(Tristan II. z głową w tył przechyloną słucha. — Milczenie. — Izolda klęka przy nim — Tristan II. kładzie rękę na jej głowie).
TRISTAN II.

Już wkrótce noc
Mych źrenic moc
Pochłonie.

Izoldo wiesz:
Wygasa cud;
Potęga dnia
Omdlewa.
Gdzieś świta wschód,
Południa żar
Się zlewa.

(Po chwili)

Już stygnie krew
I marznie dech,
Wygasa skra...

(Milczenie — zamyka oczy)

Śmiertelna mgła...