Strona:PL Adam Mickiewicz - Pan Tadeusz.djvu/402

Ta strona została przepisana.


       525 Wtem rzeki Rejent: „Stawiłem niegdyś konia z rzędem,
Opisałem się także przed ziemskim urzędem,
Iż pierścień mój Sędziemu w salaryjum złożę;
Fant postawiony w zakład wracać się nie może.
Pierścień niechaj Pan Wojski na pamiątkę przymie,
       530 I każe na nim wyryć albo swoje imię
Lub, gdy zechce, herbowne Hreczechów ozdoby;
Krwawnik jest gładki, złoto jedenastej proby.
Konia teraz ułani pod jazdę zabrali,
Rzęd został przy mnie; każdy znawca ten rzęd chwali,
       535 Iż jest wygodny, trwały, a piękny jak cacko:
Kulbaczka[1] wąska, modą z turecka kozacką,
Kula na przodzie, w kuli są drogie kamienie,
Poduszeczka z rubrontu[2] wyścieła siedzenie,
A kiedy na łęk[3] wskoczysz, na tym miękkim puszku
       540 Między kulami siedzisz wygodnie, jak w łóżku;
A gdy w galop puścisz się (tu rejent Bolesta,
Który, jako wiadomo, bardzo lubił gesta,
Rozstawił nogi, jakby na konia wskakiwał,
Potem, galop udając, powoli się kiwał)
       545 A gdy w galop puścisz się, natenczas z czapraka
Blask bije, jakby złoto kapało z rumaka,
Bo tabenki[4] są gęsto złotem nakrapiane,
I szerokie strzemiona srebrne pozłacane;
Na rzemieniach munsztuka i na uździenicy
       550 Połyskają guziki perłowej macicy,

  1. kulbaczka = siodełko.
  2. rubront, robront (z francuskiego robe ronde), rodzaj sukni kobiecej, lub materji na taką suknię.
  3. łęk, wgięcie siodła.
  4. tabenki, tebinki, ozdoby u siodła wiszące.