Strona:PL Baczyński Krzysztof Kamil - Wiersze wybrane.djvu/27

Ta strona została uwierzytelniona.

W ŻALU NAJCZYSTSZYM


O dziecko smutne, o ty zagubiony
w żalu najczystszym za wrót niedomknięciem,
którędyby duch przewiał natchnionym cyklonem
i wiarę święcił.

Ty gdzie odjeżdżasz, coś aniołów widział
w ludziach znużonych, co szli nad strumieniem
i już odbicia ich ujrzałeś światłem,
gdy były cieniem.

Gdzie chciałeś wyczuć pod dłonią kształt lawy,
któraby w gemmy zastygała zwycięstw?
czy gdzie się bunt nie z ognia, a z małości stawał
i z pieśni — wyciem?

Czy gdzie się wolność stawała skuwaniem
w imię powstałych, którzy kładli nowe
kajdany, a znużeni nad wiarą czuwaniem
spadli jak głowy.

Czyś ty nie widział, że w słabości wokół
nikt nie dopatrzył do końca przeznaczeń
i że zamały, by stanąć na cokół,
wojownik płacze?

A wiesz, że mędrców i magów spełnienia
to niebo było czynione przez człeka,
by trwał dla celu, szedł jak idzie — cieniem,
czekał jak czeka.

I wiesz co miłość, jeśli tylko sobie?
Co znaczy przemoc, jeśli tylko zemstą,
za krzywdy, których nie wydrze i spowiedź,
aż staną klęską.

O dziecko smutne, ty niedopełnione
człowiekiem jakby niespełnione życiem.
Cóż to rzeźbienie jeśli tylko w marmur,
marmuru ryciem?

Cóż ty pod snami jak pod palcem czułym
znajdziesz, gdyśczłowiek przez ciało i ruchy,
kiedy cię smutkiem w kamieniu wykuły
najczystsze duchy.

Nie płacz i pojmij prawo, które mija,
i pojmij sen, a tając pojmowanie uczyń
żywy grom w głazie jak ręka niczyja
co żyjąc uczy.