Strona:PL Faleński - Meandry (1904).djvu/049

Ta strona została uwierzytelniona.
97.

Wiesz dużo — bardzo dużo — ale
Z tego się ciesząc chwałą,
Wiecznie ją masz nie całą.
Lecz, ku twej całkowitej chwale,
Jeśli wiesz: że nic nie wiesz wcale —
Wiesz to, co ci przystało.


98.

Duszy, co nie jest sama z siebie wzniosła,
Usiłowaniem niczyjem
W niebiańskie szlaki nie wzbijem —
Cięży jej bowiem to, czem w pychę wzrosła.
— Kto jest twym ojcem? — gdy spytano osła,
— Koń — odrzekł — moim jest stryjem.


99.

W pochodzie, wodzem ponad wodze,
Niechaj mi będzie, wiecznie młoda,
Z towarzyszami zgoda.
Bo, niech samopas tylko chodzę,
To, gdy się potknę na mej drodze,
Któż wtedy dłoń mi poda?


100.

Niech cię coś nad drugich wzniesie,
Wnet, przez tłumne wstręty,