Strona:PL Poezye Karola Antoniewicza tom II.djvu/018

Ta strona została uwierzytelniona.
II.


C

Czegoż się smuci dusza znękana,
Czegoż przyszłości się boi?
Żyjesz, a życie to wielka rana,
Którą śmierć tylko zagoi!

Czegoż się smuci dusza znękana,
Dla nas świat prędko przepłynie,
A w śmierci życia zgoi się rana,
A śmierć nas pewnie nie minie.

Dusza rzuciła światła ojczyznę,
I tęskny ogień w niej pała —
Wypiła w czarze życia truciznę,
A w czarę życia łzy wlała!

Czegoż się tęskne serce twe smuci,
Zbliża się chwila rozstania!
Wkrótce ci śmierci Anioł zanuci,
Zanuci hymn zmartwychwstania.