2 Hankel, Ueber complexe Zahlensysteme str. 18—34.
3 N. Thiele w pracy, Analytiske Studier de rene Mathematiks Principer [Tidskrift for Mathematik, 1880], której treść znamy tylko ze sprawozdania [Jahrbuch über die Fortschritte der Mathematik, XII, str. 46—48], poddał ogólnemu badaniu związek, zachodzący pomiędzy dodawaniem i mnożeniem, oparty na wzorach
a + b = b + a, (a + b)c = ac + bc,
wyrażających jednowartościowość dodawania i mnożenia, odwracalność, łączność i przemienność dodawania oraz rozdzielność mnożenia. Najogólniejsze działania, czyniące zadość tym związkom, nazywa on “pseudodowaniem„ i “pseudomnożeniem„ i oznacza pierwsze przez x # y = z, drugie przez x ○ y = z. Z badania, przeprowadzonego przez Thielego, wynika, że obie funkcye suma i iloczyn zawarte są w funkcyi
lub też, że pomiędzy x, y, z muszą zachodzić równania postaci
Z wzorów, wyrażających własności działań, tylko wzór, określający zasadę rozdzielności, stanowi jedyną różnicę pomiędzy mnożeniem a dodawaniem; do zupełnego wszakże określenia mnożenia wzory powyższe nie wystarczają i potrzebném jest jeszcze twierdzenie
a. | a + a + a + . . . (n razy) = n . a |
które dla “pseudodziałań„, może być przedstawione pod postacią ogólniejszą
gdzie
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f4/Line-wave.png/30px-Line-wave.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f4/Line-wave.png/30px-Line-wave.png)
Tu ÷ i oznaczają “pseudoodejmowanie„ i “pseudodzielenie,.. Dla o = 0, e = 1, ω = ∞ jest en = n, i wtedy przechodzimy do Arytmetyki zwykłéj.
Bez uwagi na twierdzenie dodatkowe, “pseudodziałanla„ czynią zadość
warunkom