Strona:PL Schulz - Sanatorium pod klepsydrą.djvu/254

Ta strona została uwierzytelniona.


kojnie podszedł do okna i osłaniając ręką oczy, wypatrywał uważnie horyzont. Ale mnie już nie mógł zobaczyć. Jego twarz w mdłym odblasku płowego nieba zrobiła się całkiem pergaminowa. „Trzeba go skreślić z katalogu“ — rzekł z gorzką miną i poszedł do stołu. A mnie niosło wyżej i wyżej w żółte, niezbadane, jesienne przestworza.