Strona:Poezje Teofila Lenartowicza1.djvu/020

Ta strona została uwierzytelniona.
WYGNAŃCE DO NARODU.
Wiersz napisany w r. 1850. z powodu skłaniania do żądania amnestyi.[1]



Niechajże naród słyszy głos tułaczy,
Głos przeraźliwy, boleść go wydarła;
Oto my biedni w nędzy i w rozpaczy,
Nie wyrzekliśmy to słowo umarła.
Choć nas głód morzy, choć szyderstwo pali,
Choć nam tęsknota z oczu łzy wyciska,
To myśmy Polsce wiernymi zostali,
I wrócim wierni do ojców ogniska.

  1. Wiersz ten tłómaczony na język angielski przez hr. Z. wywołał szlachetną odpowiedź Lorda Strafford Redclif w dzienniku International.Przypisek wydawcy.