Encyklopedja Kościelna/Algerus Leodyjski

<<< Dane tekstu >>>
Tytuł Encyklopedja Kościelna (tom I)
Redaktor Michał Nowodworski
Data wyd. 1873
Druk Czerwiński i Spółka
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

Algerus Leodyjski (Liége, Lüttich). Sławny ten i bardzo wpływowy swego czasu człowiek, prawdopodobnie ur. w Liége pod koniec XI w. W tém mieście był scholastykiem przy kościele św. Bartłomieja, a później przy katedrze, gdzie przez 20 lat pracował. R. 1121 wstąpił do benedyktynów kluniaceńskich. Rok jego śmierci Cave, Doujat, Iselin i inni kładą na r. 1130, ale nie ma wątpliwości, że um. przed 1128, ponieważ list Piotra Czcigodnego do leodyjskiego biskupa Adalberona wspomina o Algerusie, jako już o zmarłym, a list ten musiał być pisany przed 1128, albowiem w tym roku jeszcze biskupem leodyjskim został, przez symonję od Henryka V, cesarza, mianowany Aleksander. Algerus był autorem dzieł wielu, z pomiędzy których wymieniają: Listy i traktat O prawach kościoła leod.; i jedna i druga praca zatracone; Tract. de libero arbitrio w Pezii, Thesaur. anecd. t. IV, p. 2; De sacram. Corp. et Sang. Domini, przeciwko Berengarowi turoneńskiemu; należała ta praca do najlepszych wówczas pko temu heretykowi napisanych, wydana przez Erazma w Bazyl. 1530, następnie w XI t. Bibl. Patrum. De misericordia et justitia, wydał Martene w V t. Thesauri; jest to najważniejsze dzieło Algerusa. Dzieli się ono na trzy części: pierwsza traktuje o warunkach, w jakich dyscyplina kościelna może ulegać złagodzeniu; druga, o wykonywaniu dyscypliny kościelnej, o oskarżeniu biskupów i prałatów, o pokucie i kapłanach zdrożnych, o świadkach i apellacji do Stolicy Apostolskiej; trzecia nareszcie o Sakramentach, co do ludzi znajdujących się po za jednością kościelną. Dzieło to nie jest prostym tylko zbiorem kanonów, ale samodzielném, systematyezném obrobieniem nauki o karności kościelnej. Najprzód zawsze stawia zasadę i tej dowodzi cytatami z ojców Kościoła, z Liber pontificalis; wiele też posiłkował A. się kanonami pseudoizdorjańskiemi. Richter dowiódł (Algerus von Lüttich u. sein Verhältniss zu Gratian), że Gracjan (ob.) używał tej pracy, jako źródła przy układaniu swojego Decretum. (Kober).N.