Słownik etymologiczny języka polskiego/kępa

<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Wydawca Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd. 1927
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

kępa, kępka, kępina, kępowaty, kępiasty (o włosach; o rzece z kępami, ‘wysepkami’; por. »Saska Kępa«); w znaczeniu pierwotnem ‘wyniosłość, pagórek’; forma oboczna: kupa (p.); niem. narzeczowe kämpe z polsk., ale kamp, ‘niwa’, zupełnie odmienne. Jak za Klonowica, tak i dziś odróżniają na Wiśle ostrów, starym lasem zarosły, od kępy, krzaczastej, albo i buchty. P. czępieć.