Słownik etymologiczny języka polskiego/konew

<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Wydawca Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd. 1927
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

konew, konewka, koneweczka, z niem. Kanne poprzez czes. konew (-ew, z -y, prawidłowo zastąpiło dawne niem. -ā; łuż. kana np., o wiele późniejsza pożyczka, nie zachowała już tej starej formy); nasza nowa pożyczka kanka, ‘cewka u enemy’, z łac. canna, ‘trzcina’, ale niem. Kanne jest słowo rodzime, co i do łaciny średniowiecznej przeszło, canna (odmienne od poprzedniego). Od konwi nazwany i konwisarz, co niem. -giesser (w Kanngiesser, ‘odlewacz z cyny’) zastąpił, jak i w ludwisarzu (Lotgiesser, p.; właśnie od konwisarza ta odmiana wyszła); konwisar w 16. wieku.