Słownik etymologiczny języka polskiego/kredens

<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Wydawca Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd. 1927
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

kredens, kredenc, kredencerz; kredensowy, kredensować (mylnie u Mączyńskiego r. 1564: kragancować); od włos. credenza, credenziere; ‘list wierzytelny’ (credenziale); ‘wiara’ (kredyt); ‘bufet’ (‘srebra stołowe i szafa na nie’); ‘izba dla służby’; ‘naczynie’ (»kredens z kryształu«); ‘kosztowanie’ (napoju, i podobne), a z tego ‘rozpoczynanie’ (pochodu, walki): »osobą swą wojskom kredensował« (‘przewodził’); ‘chłopca do stołu nakrywającego’ kredencerzem zowią; »gdy bez kredensu« (‘bez kosztowania przez podczaszego’, książę) się napijał, zadano mu truciznę«. Niem. kredenzen, toż samo.