Słownik etymologiczny języka polskiego/wiać

<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Wydawca Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd. 1927
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

wiać (ściągnięte z *wiejać, por. dziać, siać), wieję; wionąć, mylnie, zamiast dawnego poprawnego wianąć (czes. wanouti); częstotliwe: wiejać i wiewać, powiewać, i inne złożenia; powiew, zawieja; p. wiatr; dalej: wiejadło, wieja(d)lny; wiejaczka albo wiejeczka (1500 r.), jak siejaczka, siejeczka (p. siać). Prasłowo; cerk. wějati, wěją; w lit. tylko rzeczownik wējas, ‘wiatr’; ind. wāti, wājati, ‘wieje’, wāju-, ‘wiatr’; grec. aēsi, ‘wieje’, niem. dawne wājan, dziś wehen, ‘wiać’.