Teofilowi (Na ostatnie cztery wiersze — odpowiedź)

<<< Dane tekstu >>>
Autor Cyprian Kamil Norwid
Tytuł Teofilowi
Podtytuł Na ostatnie cztery wiersze — odpowiedź
Pochodzenie Dzieła Cyprjana Norwida
Redaktor Tadeusz Pini
Wydawca Spółka Wydawnicza „Parnas Polski”
Data wyd. 1934
Druk W. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło skany na Commons
Inne Cały tekst
Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI 
Indeks stron

TEOFILOWI[1].
NA OSTATNIE CZTERY WIERSZE — ODPOWIEDŹ.

Ty możesz śpiewać, na progu oparty,
Gdy mnie zaledwo tyle rymu stało,
Bym czcił, co w jasne niebo uleciało —
Gdy mnie zaledwo tyle stało rymu,
Bym do Nazaret tęsknił lub do Rzymu,
A zatrzymywał się u boku... Marty!...[2]

Ustawnie niosą wody bystre zdroje,
Dzban napełniając lub szczerbiąc mu wargi,
Gdy ja rymuję na skargi i skargi,
Gdy ja raz po raz czysty papier zagnę,
Usta pochylę i zawołam: «Pragnę!»,
Aż wzruszy anioł sadzawkę Syloë[3].

Niepoetyczna to rzecz i powszedna
Jako niewdzięczność albo jak szczerota,
Która wie, że dziś epoka nie złota —
Między Syjonem a górą Kalwarją
Pojrzawszy w niebo, wołać umiem «Marjo!»

I pomnę, że jest w niebiesiech — i jedna.






  1. — T. Lenartowiczowi.
  2. aluzja do biblijnego podania o Marji i Marcie.
  3. sadzawka Siloe, której ewangelja św. Jana (IX, 7) przypisuje moc uzdrawiającą.





Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Cyprian Kamil Norwid.