Choćbym o mil tysiące...

<<< Dane tekstu >>>
Autor Marya Konopnicka
Tytuł Z ksiąg ducha
Podtytuł XXXIV. Choćbym o mil tysiące...
Pochodzenie Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom VI
Wydawca Nakład Gebethnera i Wolfa.
Data wyd. 1915
Druk G. Gerbethner i Spółka
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
XXXIV. CHOĆBYM O MIL TYSIĄCE...


Choćbym o mil tysiące zakrzyknął ku braci,
Głos się mój nie zatraci,
Ale przez rzeki, przez lądy, przez góry
Szybszemi, niźli ptak, pióry
Przeleci w pędzie, niewstrzymanym niczem,
I szeptaniem tajemniczem,
Albo przeraźliwym krzykiem
W piersi ich — własnym moim ozwie się językiem.

I choćbym tylko myślą przemówił do braci,
Myśl się ma nie zatraci,
Ale o mil tysiące, poprzez oceany,
Ogromne świata przestrzenie
Przesiecze, jak płomienie,
Aż u bratniego proga
Padnie, jak gołąb, z wieścią daleką wysłany,
I bić weń będzie skrzydłem i nocą i zorzą,
Aż jej się drzwi otworzą,
A myśl wejdzie w przybytek ducha zadumany.

Bo między mną tu a niemi,
Nawskroś nieba, nawskroś ziemi,
Otwarta jest przestrzelna i dźwięcząca droga
Tajemniczej atmosfery,
Co najcichsze chwyta szmery,
Wypełnia sobą przestrzenie,

Czas przenika, oddalenie,
I przez wszechpotężny ruch
Serce do serca zbliża, a do uszu — usta...
A choć się wydaje pusta,
Woła w niej i żyje — duch!






Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Maria Konopnicka.