Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom VII/Uzupełnienia

<<< Dane tekstu >>>
Autor Maria Konopnicka
Tytuł Uzupełnienia
Pochodzenie Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom VII
Data wydania 1915
Wydawnictwo Gebethner i Wolff
Drukarz G. Gerbethner i Spółka
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło Skany na Commons
Inne Cały tekst
Pobierz jako: Pobierz Cały tekst jako ePub Pobierz Cały tekst jako PDF Pobierz Cały tekst jako MOBI
Indeks stron
UZUPEŁNIENIA.

(Wyraz lub zwrot przed średnikiem podany jest wedle wydania niniejszego).

Grafika na początek utworu 1.png

T. II. DODATEK KRYTYCZNY.
Str. 36. VII. Co się stało? Pdr Tygodnik Powszechny 1880, 787, tytuł w Pdr ,Coś się stało‘.
» w. 4 ,Co... co‘; ,Coś... coś‘ Pdr.
» » 10 ,długich‘; ,lotnych‘ Pdr.
» » 16 — 19 brak w Pdr.
» » 24 — str. 37 w. 2 brak w Pdr.
» 37 po w. 2:
,Jak obłoczek opalowy,
Woń się wzniosła z róży kwiatu,
Dzięcioł uniósł ciężkiej głowy
Od koronek swych warsztatu’ Pdr.
» zam. w. 10 ,Jak mdlejących zórz sztandary‘ Pdr.
» » 15 ,smutki‘; ,żądze‘ Pdr.
» zam. w. 16: ,Razem z mgłą się wznoszą białą‘ Pdr.
» w. 21 ,szepce... szepce‘; ,szepce, ach, ktoś‘ Pdr.
» » 26 ,Rozkochane‘; ,Roztęsknione‘ Pdr.
Str. 55. XI. Wichrem porwany. Pdr Tygodnik Powszechny, 1880, 579.
» w. 7 ,przechowała dawną, żywą‘; ,dawną, żywą przechowała‘ Pdr.
Str. 55 w. 14 ,Czyste i jasne‘; ,W błękitach kędyś‘ Pdr.
» » 18 ,wrzosach i mchach‘; ,i mchach bladych‘ Pdr.
» » 19 ,A‘ A; ,I‘ Pdr.
» » 21 ,pierwsze liljowe rozświty‘; ,co dnia brylantowe świty‘ Pdr.
» » 24 ,ten potok‘; ,źródełko‘ Pdr.
» 56 » 9 ,A grzmiąc aż w głębi‘; ,Aż grzmiąc w głębinach‘ Pdr.
» zam. w. 12 ,W sto czarnych wichrów spętanych jak konie‘ Pdr.
» w. 13 ,Z stalowym biczem‘; ,Z biczem stalowym‘ Pdr.
» » 14 ,Ze złotą wstęgą wplecioną‘; ,Ze złotym wężem wplecionym‘ Pdr.
» » 17 ,swoich powietrznych‘; ,grzmiących kopytem‘ Pdr.
» » 26 ,któremu‘; ,kiedy mu‘ Pdr.
» 57 » 1 ,omdlenia‘; ,omglenia‘ Pdr.
» » 6 ,leci kędyś‘; ,zda się, słyszę‘ Pdr.
» » 9 ,Szepcą‘; ,Szepcząc‘ Pdr.
» zam. w. 10 ,A po przelocie każdej błyskawicy, Pdr.
» w. 12 ,nagle krzyk się rozległ‘; ,krzyk się rozległ ostry‘ Pdr.
» » 16 ,śmie‘; ,mógł‘ Pdr.
» » 23 ,miejsca i godziny‘; ,straszliwej doliny Pdr.
» » 26 ,szamoce‘; ,szamota‘ Pdr.
» » 29 ,grzmoce‘; ,grzmota‘ Pdr.
» po w. 31:

,I jeden tylko, mówią, jest ratunek
Dla nieszczęsnego porwanego ducha:
Nie pacierz matki, nie zaklęcie druha,
Nie ust kochanych nawet pocałunek...
Lecz kto ma silną dłoń — i pewne oko,
Niechaj nóż weźmie nowy, poświęcany,

I nim w wichurę skręconą uderzy —
I gdy zobaczy krwi krople, ślad świeży
Zadanej w serce latawcowi rany,
Niech nóż ten wbije przed progiem świetlicy
Do rękojeści krzepko i głęboko,
A jeśli prawda, co mówi podanie,
Bólem odklęty z czarów nawałnicy
»Porwany wichrem« znów na ziemi stanie‘ Pdr.

Str. 57 w. 32 ,słowa‘; ,słowo‘ Pdr.
» 58 zam. w. 2 ,Gdy tęcza wstęg swych rozwiewa już końce‘ Pdr.
» w. 7 brak w Pdr.
» » 8 ,Muszę ulatać jak zaklęte duchy‘ Pdr.
» zam. w. 10—11:

,I chociaż w piersi mej tkwi nóż, choć rana
Tak jest głęboka, tak ciężko zadana,
Że co dzień w krwi mej opływa szkarłaty‘ Pdr.

Str. 66. XV. Po grudce ziemi. Pdr Prawda 1881, 222 tytuł ,Na pomnik Mickiewicza‘ brak w Pdr.
» 66 w. 15 ,bez‘; ,lub‘ Pdr.
» 67 zam. w. 1 ,Aż nieśmiertelnem tknięci słowem mistrza‘ Pdr.
» w. 2 ,ofiary‘; ,ofiarny‘ Pdr.
» » 20 ,duchów‘; ,naszej‘ Pdr.
» » 25 ,A‘; ,I‘ Pdr.
» 68 » 2 ,uczuć‘; ,wzruszeń‘ Pdr.
» » 15 ,z głosem‘; ,z pieśnią‘ Pdr.
Str. 118. X. Chodziły tu Niemce... Przedruk z »Gazety Świątecznej« w Kuryerze Warszawskim (KW) 1882, nr. 40.
» 119 w. 4 ,Nie naszej ten‘; ,Ten nie naszej‘ KW.
» » 19 ,dzwoni‘; ,woła‘ KW.
» 120 » 19 ,w mogiłkach‘; ,w mogiłach‘ KW.
Str. 149. XXXVII. Modlitwy. Pdr Kuryer Warszawski 1910, nr. 279.
» 149 w. 2 ,Niech‘; ,Niechaj‘ Pdr.
Str. 218. LV. Pamięci Zaleskiego Bohdana. Drukowane z »Damnaty«, z poprawieniem błędów drukarskich. Wprawdzie PNU jest co do czasu późniejsze od Damnaty, ale jest to przedruk bez zmiany z PIII, gdy tymczasem w D (późniejszem od PIII) sama autorka poczyniła poprawki.


T. III. DODATEK KRYTYCZNY.
Str. 9. IV. A choć ty się ziemio... Pdr Życie (warszawskie) 1888, II, 623, tytuł ,Piosenka‘.
Str. 64. XV. W Wielki Piątek. A, w książce pamiątkowej Biblioteki suskiej, k. 26.
Str. 65 w. 1 ,Że tutaj‘; ,I że tu‘ A.
» » 11 ,ściekał‘; ,kanął‘ A.
» » 19 ,skróś‘; ,wśród‘ A.
» » 22 ,Które w twą‘; ,Co w twoją‘ A.
» 66 » 8 ,przybity do krzyża‘; ,do krzyża przybity‘ A.
» » 22 ,bo‘; ,i‘ A.
» pod utworem data w A: ,Sucha, d. 3/5 1890‘.
Str. 81. VII. Obielił nam... Przedruk z Pdr w »Przedświcie« 1895, nr. 22, str. 188.
Str. 95. XXV. Polewały bujne deszcze... Pdr Kuryer Warszawski 1887, nr. 188.
Str. 95 zam. w. 22 ,Z złotem ziarnem kłosy‘ Pdr.
» 96 w. 1 ,jeżył pióra‘; ,skrzydłem szumiał‘ Pdr.
Str. 111. XI. Jej pamięci. Pdr Kuryer Warszawski 1887, nr. 239 tytuł ,Pamięci Ludmiły ze Skrzyńskich Radoszewskiej zm. 28 lipca r. b. w Nerze‘.
Str. 111 w. 5 ,mrok‘; ,zmrok‘ Pdr.
Str. 111 w. 7 ,ścieżka owa‘; ,ścieżeczka ta‘ Pdr.
» po w. 24:

,Ojcowie starzy wzrok niosą do góry
I myślą — tęsknie wpatrzeni w niebiosy,
Jak ciężkie życie, jak świat ten ponury,
Jak gorzkie losy.
Ojcowie starzy na smętnym swym progu
Skarżą się Bogu.
Lecz cięższa boleść i sroższy cios gromu
W tem pustem gnieździe, w sierocym tym domu,
Który rzuciła, jak ptak, gdy odleci
Od drobnych dzieci...
I gdzie z kochaniem swojem się rozstała,
Cicha i biała‘. Pdr.

» w. 27 ,poruszy‘; ,nie wzruszy‘ Pdr.
» 112 » 23 ,twej‘; ,swej‘ Pdr.
Str. 117. III. Kto cię z nas nie znał... Kłosy (Kł) 1887, 230, z d. 14 kwietnia.
Str. 117 po w. 20:

,Gdy my bez ducha, skarleli nędzarze,
Tracili nasze prawo pierworodne,
Tyś sam czcił za nas ojczyste ołtarze,

Miłując matkę za syny wyrodne.
Od chaty szedłeś, od kwietnych futorów,
Zstępując między stare uroczyszcza,
Za tobą tęcze szły pełne kolorów
I złote zorze błyskały nad zgliszcza‘ Kł.

» 118 w. 1 ,Ty‘; ,I‘ Kł.
» » 12 ,I‘; ,A‘ Kł.
» » 13 ,to‘; ,tu‘ Kł.
» po w. 16:

,A teraz, Panie, modlić się nie mogę
Dla tego ducha o wieczne spocznienie...
Daj mu ruch raczej wieczny a wskaż drogę
Przez serce ludu, przez ludu sumienie‘. Kł.

Str. 137. IX. W oddalonych...
Str. 138 w. 1 ,rzeczy‘; ,rzeczach‘ P, PNU.


T. V. Str. 90. Adesso parla!

Nie jest to cytat, jakby to wypadało z podpisu w Pdr ,Michał Anioł‘; wedle podania, którego nie zna jeszcze Vasari, słowa powyższe miał wypowiedzieć Michał Anioł po zupełnem wykończeniu statuy Mojżesza, znajdującej się na pomniku papieża Juliusza II w kościele S. Pietro in Vincoli w Rzymie. Źródłem dla poetki był zapewne ustęp listu Z. Krasińskiego do R. Załuskiego: »... w nim (w Mickiewiczu) siła Tytańska. W oczach posągu Mojżesza, któremu roztłukł młotem kolana Michał Anioł, mówiąc: »Adesso parla!« jest coś przypominającego oczy Mickiewicza«. (Listy Z. Krasińskiego. T. III, Lwów 1887, str. 62).



Grafika na koniec utworu 3.png




Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Maria Konopnicka.