Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom VIII/Pod nową zorzą

<<< Dane tekstu >>>
Autor Marya Konopnicka
Tytuł Poezye wydanie zupełne, krytyczne Tom 8
Podtytuł Ludziom i chwilom
Pochodzenie Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom VIII
Data wydania 1915
Wydawnictwo Nakład Gebethnera i Wolfa
Miejsce wyd. Warszawa, Lublin, Łódź, Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
I. POD NOWĄ ZORZĄ.

Grafika na początek utworu 1.png

1900 r.


............

Więc my stanęli na wielkim rozstaju,
Co wiek od wieku rozdziela i grodzi,
Stoim i patrzym, a niebem, po skraju,
Brzask już świetlisty jutrzenka rozwodzi,
I wnet już słońce wzleci i na świecie
Zabłyśnie ludziom dwudzieste stulecie.

Stoim i patrzym... Za nami, w oddali,
Zachodnią łuną dogasa wiek stary,
Co go ojcowie z nadzieją witali,
Że nie zawiedzie, że strzyma nam wiary...
Nie strzymał. Zawiódł. A ona się złota
Gwiazda — zaćmiła nad nami — żywota!

Nie każde ziarno wydało plon chleba,
Nie każde serce dla braci gorzało,
I krzyk nie każdy doleciał do nieba,
I łez i starej krzywdy — dość zostało...
A ta najcięższa, iż na miłej ziemi
Ojczystej cudzy chwast jeszcze się plemi.

Czy my w ramionach nie mieli dość siły,
Czyli polskiego nie stało w nas ducha?
Bóg niech to sądzi! A niech te mogiły

Uciszy, z których bije skarga głucha,
Iż w wielkiej boju godzinie i chwili
Nie wszyscy — matki synowie bronili!

Więc w pokajaniu patrzymy na zorze
Wieku gasnące, jak tuman gdzieś siny...
A Ty, miłościw nam bądź, wielki Boże,
I nam i ojcom naszym — odpuść winy!
Bo oto znowu podnosimy głowy
Na brzask nadziei, na dzień świata nowy.

Bądźże ty z nami teraz, święty duchu
Narodu, coś jest piastowy i polny,
A zbóż łanami w porannym podmuchu
Niesiesz się jasny i czysty i wolny!
Na ciebie więzów nie wykuł nikt w świecie...
Bądźże ty z nami, co sąśmy twe kmiecie!

Napełnij serca nasze oną mocą,
Która się czuje na wieki żywiąca.
A gdy brzask życia zamierzchnie nam nocą,
Daj wytrwać męsko do świtu, do słońca
Nadziei onej, co świata narody
Wiedzie ku wielkim dniom, ku dniom swobody!

Niech ten wiek nowy rozbłyśnie nam gwiazdą
Sprawiedliwości i światła i pracy,
A niech obświeci prastare to gniazdo
Lechickie, gdzie my lęgli się jak ptacy,
Piersiami gniazdu przydając obrony,
Gdy jastrząb nad niem rozszerzył swe szpony!

Daj jedność! — Bez niej zginiemy w rozbiciu.
Daj miłość! — Bez niej nie dojdziem do celu.
Daj wolę, dzielność młodzieńczą daj życiu,
Dźwignij nas z martwych - ludów wskrzesicielu!
A nie daj, iżby zapadał wiek nowy
Na mękę naszą, na nasze okowy!



Grafika na koniec utworu 3.png


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Maria Konopnicka.