Dość już nieba! Dość błękitu!...


Ciężko patrzeć w letnie słońce... Dość już nieba! Dość błękitu!... • Poezye cz. 1 • Sielanki • Antoni Lange Milczcie, milczcie! moje ptaki...
Ciężko patrzeć w letnie słońce... Dość już nieba! Dość błękitu!...
Poezye cz. 1
Sielanki
Antoni Lange
Milczcie, milczcie! moje ptaki...

III.

Dość już nieba! Dość błękitu!
Straszno patrzeć w nieskończoność —
Drobniejszego chcę zachwytu —
Ach zieloność, tu zieloność...

I przyparłem wzrok do ziemi,
Trawa bujna tu rozkwita —
Kwiaty różnobarwistemi
Przedziergana i okryta.

Na murawie tu się ściele
Pod cieniami mego drzewa
Różna trawa — różne ziele —
Tymotejka i kostrzewa.

Śród piołunów i łopuchów —
Niby śniegu białe płaty,
Albo łoża białych puchów,
Dzikiej marchwi białe kwiaty.

Złote jaskry, fioletowe —
Gęste kępy macierzanki,
Rzadsze maki purpurowe:
Pleść je w wianki dla kochanki.

Ponad szumem traw i zgiełkiem
Nad wysoką — nad dziewanną —
Drga skrzydełkiem, niby szkiełkiem,
Złota ważka — zwana panną.

Drobny wietrzyk trawę chyli
I po licach muska kwiaty —
Nadpowietrzny rój motyli
Pląsa po nich w tan skrzydlaty.

W cieniu trawy niewidzialne
Rozmawiają ziół mieszkańce —
Toczą boje tryumfalne,
Lub zawodzą raźne tańce.

Wielką rzeszą — idą — śpieszą
Na igraszki, czy na boje:
Tak mnie bawią — tak mnie cieszą,
Dzieci łąki — dzieci moje!

Na gałęziach w drzew zieleni,
Skryci łąki mej śpiewacy,
Uskrzydleni, — a natchnieni
Śpiewają mi gwarni ptacy.


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Antoni Lange.