Obumbrat ira animum, ne possit cernere verum

<<< Dane tekstu >>>
Autor Wacław Potocki
Tytuł Obumbrat ira animum, ne possit cernere verum
Pochodzenie Ogród fraszek
Redaktor Aleksander Brückner
Wydawca Towarzystwo dla Popierania Nauki Polskiej
Data wyd. 1907
Miejsce wyd. Lwów
Źródło Skany na commons
Inne Cały tom I
Indeks stron
Obumbrat ira animum, ne possit cernere verum.[1][2]

Rozumiejąc, że biją, że się nad nim srożą,
Wierzga szkapa, kiedy go trzepaczką chędożą.
Zwłaszcza, jeżeli młody albo będzie płochy,

Nie wie marcha, że z niego wytrzepują prochy.
Tak człowiek zły a głupi, niech mu kto najskromniej        5
Jego grzechy i jego narowy przypomni,
Ciska ani się bardziej nie urazi niczym,
Jakbyś go nie trzepaczką, ale chlustał biczem.






  1. (P.)
  2. Tytuł pierwotny, w rkp. przekreślony: Na gniewliwego.





Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Wacław Potocki.