Słownik etymologiczny języka polskiego/narościć

narościć; wedle niego jest drugie narościć, naraszczać, p. rościć pod róść; por. urościć, np. »zdrady naroszczone«, ‘nagotowane’, u Twardowskiego w Paskwalinie 1655 r. [1]

<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Wydawca Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd. 1927
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

narościć, o kurach: »naroszczone bez kura {{kor|kokoszy|kokoszy« (Potocki), »kura się narościła«; od pnia ners-, nors-, lit. nersz(ē)ti, narszas, pierwotnie tylko o ‘ikrzeniu ryb’; z *norst poszłoby polskie *nrost, ale zbitka nr niewygodna, więc w środku słowa wstawią d (p. pandrowie), w nagłosie albo odmienią nr w mr (p. mrzost; tak samo u innych Słowian, serb. mrijest, ‘ikra’, słowień. mrest; por. serb. pamraw = pandrow), albo wstawią a; narost więc z *nrost, jak narów z *nrow.





  1. Przypis własny Wikiźródeł Fragment ten pochodzi z Dodatku dołączonego do Słownika.